• Anasayfa  • Künye  • Kurumsal  • Reklam  • Üyelik  • Arşiv  • Site Haritası  RSS 
YAZARLAR  |  GÜNCEL  |  GÖRÜNTÜLÜ  |  ÖZEL  |  SOHBETLER  |  FİNANS  |  İHALELER  |  BORSALAR  |  RESMİ GAZETE

Can dostlarının dünyasını elleriyle ördü

29 Kasım 2019 Cuma 07:00
12
14
16
18

   ► “Katre Köpek Evi için öncelikle uygun bir alan aradım. Kışın ulaşımın sağlanması için yol kenarında olmasına karar verdim. Bakım evimi yaparken ailem dışındakiler köstek olmakla yetindi. Dostlarıma, sonsuz sevgi, yemek, su ve tedavi gördükleri bir alan yaptım.”

     Ege Üniversitesi Eczacılık Fakültesini bitirdikten sonra KOSGEB eğitimlerine katıldı, aldığı destek ile doğup büyüdüğü Nevşehir’e dönerek eczanesini açtı. Mesleğini yapmaya başladığında çocukluk hayalini gerçekleştirdi ve hayvan bakım evi kurarak tek başına büyük bir barınak oldu. Öztaş, hem insanlara hem de hayvanlara şifa oluyor.
     Ağaçlık, devamlı akan bir çeşmesi olan, küçük küçük renkli kulübeler ve etrafa kuşlar için yem tünekleri olan, hayvanların beslenme, tedavi gibi ihtiyaçlarını karşılayabileceği bir bakım evi hayal eden Öztaş, henüz ekonomik durumu hayallerine el vermezken bölgedeki insanların hayvanlara karşı tahammülsüzlüğünden yorularak bakım evinin duvarlarını örmeye başladı.
     Evde ve sokaktakilerin yanı sıra kendisini özleyerek bekleyen can dostlarını yaşattığı Katre Köpek Evi’ni anlatan Öztaş; “Köpekleri ve kedileri evcilleştiren bizim atalarımız. Nasıl atalarımızın her yaptığını üstleniyorsak kedi ve köpeklerin sorumluluğunu da üstlenmeliyiz.”

“Aç kaldıklarını büyüdüğümde anladım”
Hayvanlara olan ilginiz aileden mi geliyor? Hayvanlara dair tutumunuz çocukluktan mı geliyor?
     Çocukken sokakta gördüğüm hayvanları beslemek isterdim her zaman besleme imkanımız olmuyordu. Besleyemediğimiz zaman ağlardım aç kaldı diye. Annem de ‘Allah onların karnını doyurur kimse görmezken’ derdi. İnanırdım. Büyüdüğüm de anladım aç kaldıklarını.

Şu anda evde, bakım evinde veya sokakta sahiplendiğiniz ne kadar hayvan var?
     Yakın bir zamanda saydığımda bakım evinde yaklaşık 70 köpeğimiz vardı. Köpeklerin 16’sı köyümüzün yoluna bırakılan yavrular. Besleyip baktığımı duyan insanlar etraflarındaki hayvanları toplayarak çevremize bırakıyorlar.
     Sokakta beslediklerim için bir sayı veremem. Sabahları aynı saatlerde besleme yapıyorum. Saatler genellikle aynı olsa da onların vakti olmuyor herhalde bazı günler gelmiyorlar. Sokakta sayıları değişiyor. Bazen acıkıp kapıma geliyorlar tavuk yoksa marketten ciğer alıyorum veya yaş mama veriyorum. Öte yandan sahiplendiğim kediler de var.

“Hayallerimi bekletmediler”
Katre köpek evini dinleyelim... Projenin ortaya çıkışı ve gelişmesi nasıl oldu?
     Bakım evi hayalim uzun süredir vardı ancak borçlarımı bitirdikten sonra çok güzel bir yer yapmayı düşünüyordum. Ağaçlık, devamlı akan bir çeşmesi olan, küçük küçük renkli kulübeler ve etrafa kuşlar için yem tünekleri gibi fakat hayallerimi bekletmediler. Besleme yaptığım bölgelerdeki insanların tahammülsüzlüğü yordu beni. ’O kadar seviyorsan götür evinde besle dediler’. Mantıklı geldi söyledikleri. Zaten ben bu hayvanları her gün besliyorum dedim ve onlardan uzak olduğumda endişeleniyordum. Şimdi evimin yakınında hepsi, gece gündüz demeden her endişe duyduğumda yanlarında olabiliyorum.

“Belediye ve kaymakamlık destek vermedi”
     Aslında ekonomik durumum iyi değildi ancak onların öldürülmesinden çok korkar hale geldim. Her uyuduğumda onların öldürüleceğini düşündüm. Birkaç hafta belediyeden ve kaymakamlıktan yardım almayı bekledim. Ancak boşa beklediğimi fark ettim. Kenara para ayırdım, ailemle konuştum. İlk başta destek çıkmadılar ancak onları yapabileceğimize inandırdım.

“Ailem dışındakiler köstek olmakla yetindi”
     Öncelikle uygun bir alan aradım. Aslında yol kenarı olmayan bir yer olsun diye düşünmüştüm ancak kışın ulaşımın sağlanması için yol kenarında olmasına karar verdik. Ailemin yol kenarında uygun bir arsası yoktu, dayımın yol kenarında büyük ve ulaşımı kolay bir arsası vardı. Ondan rica ettim, kullanabileceğimizi söyledi.
     Bakım evimi yaparken dayım Muhittin Bedir ve Ailemden destek aldım. Onlar dışındakiler köstek olmakla yetindi.

Katre köpek evi ile ilgili geliştirecek yeni fikirler var mı?
     Ağaçlandırma yapmak istiyoruz, baharı bekliyoruz. Tabi canlarımız ağaç gövdelerini kemirecek ama ağaçlar büyüyene kadar korumanın bir yolunu bulacağız. Yavrular, doğum yapanlar, hasta ve ameliyatlılar için bölme yapacağız. Ve kış için kapalı alan sayımızı artıracağız. Bununla ilgili görüşmeleri bitirdik, birkaç hafta içinde ustamız bölmelerimizi yapacak. Canlarımızın sıkılmaması için oyuncak koymak istiyorum. Tabi her koyduğumu parçalanıyor. Zamanla güzel çözümler bulacağıma inanıyorum. Açıkçası sahip olduğum bir arsa üzerinde daha geniş bir yer yapmak istiyorum. Zamanla sonuç alırım umarım.

Meraklı gözleri uzak tutmak için: Sosyal medya
Hayvanlara yönelik çalışma ve desteklerinizi sosyal medya hesabı üzerinden yayımlayarak toplumda bir farkındalık yaratacağına inanıyor musunuz?
     Biz duyarlı olduğumuz için herkesi kendimiz gibi zannediyoruz ancak sosyal medya üzerinden bu tarz yayımları takip edenler de zaten duyarlı olan insanlar. Bu tarz yayın yapan kişi de çok fazla. Açıkçası sonuç alacağımdan değil ama meraklı gözleri bakım evimden uzak tutup telefon başında tutmak için paylaşım yapıyorum.

Çeşitli STK’lara veya kurumlara başvurup destek almayı düşünüyor musunuz?
     Korkularım var. Şu an imkanım var ancak ilerde maddi durumum ne olur bilemiyorum. O yüzden canlarımın bakımını kesintisiz sürdürmek için ve daha çok cana ulaşmak için destek beklerim. Birkaç kurum iletişime geçti ve destek olabileceklerini belirtti. İhtiyaç bildiriminde bulunuyoruz.

“Onlar için her gün korktum”
Sokaktaki canlara destek sağlamanın ekonomik boyutunu değerlendirir misin? Bu konuda ne gibi planların var?
     Besleme işine başladığımda sokakta gördüğüm köpeklere bakkaldan ekmek alıp veriyordum. Sonra her sabah ekmek vermeye karar verdim. Birkaç hafta geçti, dağıttığım ekmekleri arkamdan toplayan bir kadın olduğunu öğrendim. Ekmekleri toplayıp tavuklarına veriyormuş. O sıra bir anne köpeğin yavruları da büyüdü, ekmek yemelerine razı olmadı yüreğim. Tavukçudan pay almaya başladım daha sonra sokaktakilere de vermeye başladım. Her sabah besleme yapmama alıştılar ve sabahları beklemeye başladılar. Tabi insanlar bu duruma alışmadı ve tepki göstermeye başladı. Bahar aylarında da beslediğim köpekler kaybolmaya başladı. Sonra belediye çalışanlarından biri şikayet edildi köpekleri öldürdüğü için. Bir süre durdu kaybolmalar ama ben her gün korktum.

Korumak için beslemekten vazgeçtiği zamanlar oldu
     Maddi açıdan değil ama canlarımı korumak için besleme yapmayı bırakmaya çalıştığım zamanlar oldu. Ama kapıma gelip ‘neden beslemiyorsun’ der gibi gözlerime bakmaları yetti tekrar beslememe.
     Onları el gibi görmüyorum. Beslenmelerine, ameliyatlarına, ilaçlarına ne harcıyorum hesaplamıyorum açıkçası sadece o an yapabiliyor muyum ona bakıyorum.
Sokaktaki canlar için ayırdığınız zamanı, sosyal yaşantında onlar için yarattığınız alanı ve durumun maneviyatını değerlendirmenizi isteyeceğim...
     Gecem gündüzüm olmuş durumdalar. Onlardan ayrıldığım zamanlarda yaptığım şey ya onları doyurmak için çalışmak ya da onlara yemek almaya gitmek oluyor. Hasta olan varsa zaten aklımdan çıkmıyor. Güne onları beslemekle başlıyorum, işime gidiyorum, gün boyu eczanenin etrafında aç kalan var mı diye bakınıyorum. Akşam eve geliyorum. Ailem evdekileri beslemiş oluyor bende onları sevmek için zaman ayırıyorum. Tabi bazen işim çıkıyor ve zaman ayıramıyorum, beni özlüyorlar. Nöbet tuttuğum zamanlarda çok özlüyorlar. Sırtımı duvara vermezsem yere düşüyorum hepsi gelip sarılmak istiyor. Küçükler paçalarımdan tutup kendilerine çekiyor.
     Tabi ben de onları özlüyorum. Onlara sarılmayı, sevinçlerini görmeyi çok özlüyorum. Onlar için ne ifade ettiğimi düşünüyorum bazen. Sonsuz sevgi, yemek, su ve tedavi gördükleri bir alan yaptım onlar için. Gözlerime baktıklarında görüyorum sonsuz sevgiyi.

“Hayvanları evcilleştiren bizim atalarımız”
Mücadelenizden yola çıkarak yöneticilere veya insanlara vermek istediğiniz mesaj nedir?
     Köpekleri ve kedileri evcilleştiren bizim atalarımız. Nasıl atalarımızın her yaptığını üstleniyorsak kedi ve köpeklerin sorumluluğunu da üstlenmeliyiz. Yardımımıza muhtaçlar ve bunu söyleyemiyorlar bile.
     Sadece sokakta bir kedi veya köpek gördüğünüzde kendinizi onların yerine koymanızı istiyorum. Aç, korunaksız, kimsesiz…
     Kimsesizlerin kimsesi olun.


+ Benzer Haberler
» Bal ihracatçısı devlet desteği bekliyor
» “Aile hekimliği mesleği cazip olmaktan çıktı”
» “5 yılda 2 bin kümes kapandı”
» “Türkiye, İranlı’lar için güvenli bir ülke”
» Kamyoncular dijital takografa hazır değil
» “Vitaminler reçetesiz satılmamalı”
» Promosyon sektörünün 2023 hedefi 10 milyar TL
» Mobilyada KDV indirimi stokları eritecek
» Kemeraltı kuyumcuları satışlardan şikayetçi
» “Pamukda getiri artınca, mısır üretimi azaldı”


ÇOK OKUNANLAR
bu hafta | bu ay
Foto/Video Galeri
  Ticaret 21.01.2020
  Ticaret 20.01.2020
  Ticaret 18.01.2020
  Ticaret 17.01.2020
  Ticaret 16.01.2020
  Ticaret 15.01.2020
Para Piyasaları
Hava Durumu
Takvim
Üye Giriş
E-Posta :
Şifre :
Beni Hatırla
     
      Üye Olmak İstiyorum
      Şifremi Unuttum
Bu sitenin tüm hakları saklıdır Ticaret Gazetesi    rt.moc.isetezagteracit @ ofni